Gezegen (astrolojide)
HelenistikModern BatıHint JyotishaEditoryal sentezGeleneksel öğreti
Tanım
Geleneksel astrolojide, gözle görülebilen yedi 'gezici yıldızdan' biri: Güneş, Ay, Merkür, Venüs, Mars, Jüpiter, Satürn. Modern Batı pratiği genellikle Uranüs'ü, Neptün'ü ve Plüton'u ekler. Astrolojik kullanım, modern astronomik tanımdan farklıdır.
Diğer adları: Gezici yıldız (tarihsel) · Işıklar (Güneş ile Ay)
Daha derinlemesine
Ptolemaios'un Tetrabiblos'u gibi klasik kaynaklar, sabit yıldızlara göre hareket eden ve çıplak gözle görülebilen yedi gökcismiyle çalışır; astronominin gezegen saymadığı Güneş ve Ay da bunlara dahildir. Geleneksel öğreti yedisinin her birine ayrı bir sembolik karakter atfeder.[1][2]
Uranüs'ün, Neptün'ün ve Plüton'un teleskopla keşfinden sonra modern Batı astrologlarının çoğu yeni gökcisimlerini pratiğe kattı; birçok geleneksel ve Jyotisha uygulayıcısı ise klasik yediyi korur (Jyotisha ayrıca Ay düğümleri Rahu ve Ketu'yu kullanır). Bir sistemin hangi kümeyi kullandığı, o sistemin beyan edilen parametrelerinin parçasıdır.[3][4]
Kaynakça
Metindeki numaralı atıflar aşağıdaki kayıtlara bağlanır; her kayıt tam kaynak kütüğüne bağlanır.
- Claudius Ptolemy. Ptolemy's Tetrabiblos, or Quadripartite: Being Four Books of the Influence of the Stars. J. M. Ashmand (translator). W. Foulsham & Co. Ltd, London. 1900. Tarihsel birincil kaynak Kaynak kaydını görüntüle
- Nicholas Campion. A History of Western Astrology, Volume I: The Ancient and Classical Worlds. Continuum. 2009. Tarih araştırması Kaynak kaydını görüntüle
- Chris Brennan. Hellenistic Astrology: The Study of Fate and Fortune. Amor Fati Publications. 2017. Modern uygulayıcı yorumu Kaynak kaydını görüntüle
- Varāhamihira. The Brihat Jataka of Varaha Mihira. N. Chidambaram Iyer (translator). 1885. Tarihsel birincil kaynak Kaynak kaydını görüntüle